بریجه ( وبلاگ تخصصی شعر تالش )

مقدمه : افت های شعر مدرن تالش

در شروع این مقال قبل از هرچیز باید پیرامون دو جریان بزرگ و فعال شعری که من خود انرا جریان " شعر نشریه ای" می نامم سخن گفت. دو جریان بزرگ شعری تحت عنوان     ;  شعرسنتی یا شعر دیروز و نیز شعر مدرن یا شعر امروز .

البته پرداختن عملی به شعر سنتی ی دیروز که بیشتر در غالب دوبیتی و غزل و بعضن مثنوی مطرح هستند برای ایجاد پشتوانه ی مکتوب ادبی برای جوانترها و در کلیت،اینده گان غیرقابل انکار است اما تنها در همین حد قابل پردازش می باشد. اما انگونه که هگل می گوید : "  انسان باید فرزند زمان خویش باشد " و فضای مقتضی امروز، ظرفیت امروزی شعر را می طلبد و ان ظرف مطلوب،برای شعر امروز تالش بنابر تجارب علمی و عملی ، تنها و تنها شعر ازاد نیمایی و حتا شعر سپید است که می تواند مناسبات پیچیده و گسترش یافته ی اجتماعی – اقتصادی را در شکل دگرگون شده اش بپذیرد و جای دهد .

اما جریانی که تحت عنوان افت در شعر مدرن تالش، به عنوان امری غیر قابل انکار مطرح می شود " افت تکرار " است تکرار خویش و تکرار دیگران .

در جریان نشریه انگونه که به وضوح رویت می گردد شاعر یا خود را تکرار می کند یا دیگران را ، که این کار گذشته از اینکه محدود کردن خود شاعر است شاعران دیگر را نیز دچار انحصار و محدودیت می کند . به این شکل که شاعران مستقل دیگر نتوانند و نخواهند که کارهای ناب خویشتن را بنابردلیل " افت تکرار " ارایه دهند .

####

 ** گذاری به قلمرو مضاعف ایجاز ، در ادامه ی شعر  " واوا "  نورالدین صبوری :

پیشترها شاعران برای گسترش وسعت ذهن و وسعت مضاعف زبان و ایجاد مفاهیم بیشتر در جهت تقلیل واژه گانی ی ساختار شعر از صنعت ایجاز بهره های فراوان برده اند.

و با کمترین کلمات وسیعترین مفاهیم را ارایه داده اند. امروزه با گسترش محدوده ی مناسبات اجتماعی – سیاسی و صنعتی و پیشرفت فن اوری و تکنولوژی و دست اوردهای مهم بشری ، دامنه ی زبان نیز گسترش یافته و مضامین تکنولوژیک و مدرن زیادی را در بدنه ی خویش پذیرفته و وارد کرده است .مضامین ، وسعت بیشتری نسبت به پیشترها دارد که شکلهای گسترش یافته تری برای ارایه می طلبد. ظرافتها ، پیچیده تر شده و ظرفیتهای پیچیده تری برای عرضه می خواهد .

همگام با گسترش دامنه ی زندگی ی بشر ، شعر نیز که مصداق بارز و شکل دگرگون شده ی زندگیست می بایست گسترش یابد تا یارای برتابیدن ظرفیتهای پیچیده ی زندگی را داشته باشد.

از این رو شاعران درپی ی مکاشفه ی نوینی از ظرفیت های بیشمار شعر مدرن برامدند تا متناسب با گسترش مناسبات اجتماعی ، شکلی مناسب و درخور برای انعکاس این مناسبات پیچیده دریابند.

چند معنایی یکی از مهمترین روشهایی است که توانسته زوایای چند وجهی ی زندگی مدرن را به خوبی برتابد چون هم در راستای اهداف شاعران نواندیش قبل تر از ماست و هم شکل غنی شده و ارتقا یافته ی ایجاز است.

اینگونه نیست که شاعر برای نمایش قطر یا عرض مناسبات اجتماعی – سیاسی -  صنعتی ، طول شعر را افزایش داده و قصاید هفتاد منی تحویل مخاطب دهد ، بلکه با ایجاد چند معنایی و چند پهلویی عرض شعر را بیشتر کرده و در حقیقت ژرفا و عمقش را مضاعف می کند و در اینجا در واقع با کمترین کلمات بیشترین مفاهیم و مضامین را به شکلی شاعرانه عرضه می کند.

اما در زبان فارسی و اشعار سپیدی بدین زبان ، متاسفانه شعرا به این مهم و هدف متعالی هنوز نتوانسته اند دست یابند و چند معنایی تنها در سطح کلمات و یا مهمتر در سطح سطر رخ نموده است که این عمل عیوب فراوان دارد نخست اینکه قدرت مکاشفه ی مخاطب را تقلیل می دهد و کار را مثلن به دست یک فرهنگ لغت خاتمه می دهد . و دوم غیرشاعرانه گی ی این شیوه و روش است که بازهم عمل دریافت را مانند سروده های قدما به چند واژه و درک مفهومی انها می سپارد و از نقش تصویری شاعرانه سرباز می زند و دلربایی و لذت انگیزی ی کشف مصور مفهوم را از خواننده دریغ می کند.

اما چند معنایی در ساختار که مفاهیم در لایه های متجانس همدیگر را پوشش داده و کامل می کنند عمل روشمندیست که در سطر یا بند و شکل متعالی ترش یعنی کلیت شعر اتفاق می افتد.

* خوانش شعر vāvā  سروده ی نورالدین صبوری :

                                 **    واوا   **

باهاره نرمه خشه هوایه

واوا

تیته اِن

        ایسبی

               سِر

اوتاوی

           هرن

واوا

این شعر که به روش چند معنایی – چند  پهلویی و چند وجهی نوشته شده دارای چهار وجه معنایی می باشد که در جهت غنای زبان و ارتقای ایجازی مفهوم ، بدور از هرگونه بازیگوشی ی متشاعرانه و بری از بازیهای بیهوده ی شکلی و زبانیست.

برای اثبات این مهم لازم است که شعر را در چهار شکل معنایی اش ترجمه کنیم :

------------------------------------------------------------

 ( 1 )               تاب       vāvā

           هوای لطیف و خوش بهاریست :

                                                     تاب

          شکوفه ها

                      سفید

                             سرخ

         در افتاب

                    تاب

                          می خورند .

-----------------------------------------------------------

( 2 )

                 باد می گوید      vāvā

         هوای لطیف و خوش بهاریست :

         باد می گوید

         شکوفه ها

                      سفید

                            سرخ

        افتاب را می خورند

                      باد می گوید

--------------------------------------------------------

( 3 )

                    تاب     vāvā  

        هوای  لطیف و خوش بهاریست:

                                                تاب

        شکوفه ها

                     سفید

                             سرخ

       افتاب را می خورند

                   باد می گوید

--------------------------------------------------------

( 4 )

                   باد می گوید       vāvā

      هوای لطیف و خوش بهاریست

                            باد می گوید

      شکوفه ها

                   سفید

                           سرخ

     در افتاب

                 تاب

با صرف نظر از دریافت تصویری پنجم از بند پایانی ی شعر که : شکوفه های سرخ و سفید / در تابِ افتاب / نشسته اند /

با هریک از برداشت ها به شکلی متفاوت و به شدت مفهومی از ساختار ایجازی شعر دست می یابیم. این امر که از مهمات و بدیهی ترین اصول یک شعر متعالیست ( مفهوم ) شعر را از هرگونه اتهامی مبنی بر بازیهای واژه گانی مبرا می کند و خبر از وسعت ذهن و زبان موجز شاعرانه ی شاعر می دهد و اینکه " مفهوم " نزد شاعر از اهمیتی چند وجهی و متعالی برخوردار است و تنها در پی ی کشف ظرفیتهای زبانی و شکلی ایست که با کلمات کمتر ، مفاهیمی بیشتر ارایه دهد و در عین کاستن از طولای شعر ، بر عرض و عمق معنایی اش بیافزاید . شعر چند معنایی " واوا " مصداق اشکار این مهم می باشد که روش چند معنایی نه تنها در واژه ویا سطر و یا حتا بند ; بلکه در کلیت این شعر و در روابط بین واژه ها و سطور و تعامل کلیه ی بندها با یکدیگر، جاری و ساریست .

دیگر نکته ی مهم پیرامون شعر " واوا " که به شکلی در ذیل مقاله به ان پرداخته شده است تکرار و یا تعدد کلمات بکاربرده شده در این شعر است که پرداختن به این مهم یعنی " عمق مضاعف مفهوم با گماشتن کمترین کلمات موجود "  را به خوبی اشکار کرده است.

شعر " واوا" با این معانی ی فراوان و چند وجهی در یک نگاه ار ده واژه و در نگاهی دیگر ار یازده واژه تشکیل و تشکل می یابد.

در یک نگاه که " واوا " شکل ساده ی تاب است و در نگاهی دیگر که به شکل ترکیبی ی " باد می گوید " دیده می شود. در نگاه اول با صرف نظر از تکرار " واوا " در اخر دارای  ده واژه و در شکل دومش دارای یازده واژه است.

این بررسی نشان می دهد که شاکله ی مدرن شعر امروز تالش می تواند چه ظرفیتِ شگفت انگیزی بیافریند و شعر امروز تالش به شدت محتاج اینچنین افرینش های خلاق هنری است.

                                            -  رامین زارع  گشتی

                                       مرداد هشتاد و هشت 

                          واوا

                      vāvā                                  

باهاره نرمه خشه هوایه

              Bāhāra Narma xəša Havā Ya

واوا                                            vāvā          

تیته اِن                                    Titaen

        ایسپی                               spiĪ

                سِر                            Sər

آوتاوی                                     Āvtāvi

         هرن                              Harən

واوا                                          vāvā    

  - نورالدین صبوری-

شعرگیلتا اثری است ازشاعری باتجربه وپخته که سالهاست بااومانوسیم.عمل نقدبر

اثراین شخصیت بسیاردشواروازعهده این حقیرخارج است.اماازانجایی که خودخواسته اندتا تاملی براین شعرانجام گیردماهم به قدربضاعت اندک خودقدری به این اثرمی پردازیم. "گیلتا"که هنوزنمیدانم این اسم چه ارتباطی میتواندبااین مضمون داشته باشدقدری برایم گنگ ونامفهوم است . دررویت ظاهرازیک ریتم سیستماتیک وروش مندپیروی میکندوبه عبارتی پرسناژاصلی شعرکارش رااز

جایی شروع و در پایان به نقطه مشخص ختم می شود وانگاه به معرفی خود

می پردازد (از کوه به دریا) و تمامی المان های طبیعی راکه شاعردراین شعر

به کار گرفته و به عبارتی شخصیت بخشیده در همین مسیر تبیین شده انداز

اینکه شاعر محترم تلاش نموده از پدیدهای طبیعی در جای جای شعرش بهره

بگیرد هیچ شکی نیست وبه نحوه درست و منطقی بهره گرفته است. وبه عبارتی به پرسناژاصلی شعر که باد می باشد پرستیژ میبخشد. پرستیژی اعتباری ونفوذی

چرا که این اثر نوعی رمانتیسم انتزاعی است وبسته به سلیقه هر شاعر است که

بتواند با المان های طبیعی بسته به نوع عملشان در طبیعت به انان کاراکتری

1.  مثبت یا منفی  ببخشد. مثلا در بند اول شعر:که باد مشت می کوبد بر سینه قله ها

که از برف پوشیده اند و از شدت ضربه دره ها فرو می روند و رودها سرعت می گیرند ارتباط منطقی وجود ندارد چرا که با مشت کوبیدن به قله ها اب ها سرازیر نمی شوند وگرما وانرژی خاصی لازم است که برفها را اب کندو دره ها سرازیر شوند و بر سرعت رودخانه ها افزوده شود. ایا باد ذهن شاعر کوبنده است؟ که باید از جنسی دیگر باشد واگر کوبنده است چرا در مضمون بند دوم همین باد بر پیشانی سرد تپه ها پنجه می ساید ؟ در حالی که پنجه ساییدن و لمس کردن کار نسیم است ودر بند سوم همین باد بر درختان تلنگر می زند وبالاخره همین باد در بند چهارم بر شاخه های لخت گلها بوسه/.ایا بهتر این نبود که در بند اول شاعر دست گرمی را بر سینه قله ها می کشید تا از گرمای دست این باد برف قله ها اب می شد و ان وقت از کلمه(روارن پا تند اگران ) یعنی رودخانه ها از پر ابی بر سرعتشان افزوده می شود ؟ در حالی که این سرعت رودخانه ها از مشت کوبیدن به قله ها زیاد به ذهن خوش نمی نشیند. شاعر از تلنگری  که به باد ذهن خود میزند به زیبایی مفهوم رویش و حرکت دیالکتیک وار در طبیعت را در ذهن مخاطب بیدار می کند. واین مفهوم را ایا از بند پنجم وششم و هفتم  که مثلا اگر شعر از انجا شروع می شود نمی تواند این معنا را تداعی کند.؟ و دیگر اینکه در ابتدای بند ششم جمله (هر چه که نوا )را اگر از شعر برداریم لطمعه ای به اصل شعر نمی خوردچرا که ایا باد مثلا بر سنگ و کلوخ هم  تاثیری دارد؟ وامر تاثیر معمولا بر چیزی واقع میشود که موثر می افتد. ومو ضوع جالبتری از شاعر با شناختی که از او داریم و حتما با درایت و اندیشه این تقسیم بندی ها را به زیبایی در شعرش طرح ریزی نموده است ایناست که :1- مثلا در بند اول با کاراکتر اصلی خود مشت می کوبد شکم دره ها فرو می رود ورودخانه ها سرعت می گیرد 2- در بند دوم پنجه می ساید  خوابشان روفته یا می پرد 3- در بند سوم تلنگری می زند جنگل دست بر چشم می مالد و از خواب بیدار می شود و طبیعی است کسی که با ضربه ای از خواب بیدار وبا عملی غیر عادی مواجه شود رنگ از رخش می پرد یا ازترس رنگ عوض میکند.4-دربندچهارم بوسه میدهدودراغوش میکشد که نتیجه مشت زدن عمل فرورفتن چیزی * بعدازساییدن عمل روفتن  وپاک کردن وبعدازبوسیدن عمل دراغوش گرفتن* واژه هایی هستند که درپایانشان واژه ای کامل کننده به کاررفته که بازتاب عملی طبیعی رابه خود میگیرندواینهاازنقاط قوت شعراست. ونکته ای که دربندششم قابل تامل است اینکه عمل دراغوش کشیدن نتیجه لااقل لحظه ای درنگ کردن است.سئوال اینجاست که ایابادمیتواند چیزی رابه اغوش بکشد ؟ یااینکه  میتواندفقط روی اشیائ طبیعت سربخوردوردشود.وایااین سرخوردن به اغوش کشیدن راتداعی میکند؟اگربگوییم نورخورشید دشت را دراغوش کشیده*جمله بجایی است.ولی ایابادمیتواند؟ومیدانیم که بادگذرنده است.ودیگراینکه دربندهفتم وپایانی شاعرباد را باد گرم کوچک رهگذرمعرفی میکند که راهش از قله شروع میشود ومکانهایی راکه شاعر برشمرده طی میکند ودرنهایت باید باد به دریا ختم شود ومیشود.ولی برعکس می بینیم که دوباره دربند ششم باد را برمیگرداند زیرپای سنگی کوهها.درصورتی که رهگذرراهی که پیموده منطقن دیگردوباره برنمیگردد چون پیامش رارسانده.یابایددراینجا بادی بیهدف باشد یا اینکه شاعر خواسته است مجموعه مفهومات خود را دربند ششم و هفتم بازخوانی و نتیجه گیری کند.ودر پایان اگر بخواهیم باد را که یک پدیده طبیعی است و جزء عناصر لاینفک طبیعت است عامل بیداری بینگاریم واو راجانشین یک شخصیت اجتماعی بیدار بدانیم که مسئولیتی بر دوش اوست ایا این واژه در طبیعت که گه گاه در ادبیات کهن ما دستمایه ای جز به این سو و ان سو لغزیدن را ندارد ویا اینکه در ادبیات محاوره ای ما واژه باد که تکرارمیشود گاهی با جملاتی از قبیل: این حرفها باد هواست یا باد پیمودن *اندیشه ای هرهری داشتن و یا اشیانه بر باد ساختن نوعی پوچی وبیهدفی را درذهن تداعی نمیکند؟ که البته جنبه های طبیعی و مثبت این پدیده را هیچ کس در طبیعت منکر نیست.ویا اینکه هیچ پدیده ای در طبیعت بیهوده نیست .ولی ایا چرا ؟چرا شاعر این واژه را بر گزیده اند و ایا بهتر این نبود انتخاب پرستیژی که شاعر این قدر به او اعتبار و شخصیت داده اند یک پرنده بود ؟ مثلا چون عقاب و یا هر چیز دیگری که در طبیعت دارای اعتبار و اهمیتی محکم تر بود ؟که لااقل اگر او جانشین یک کاراکتر یا یک مصلح اجتماعی می شد پشتوانه ای قدرت مند در طبیعت داشت مانند بلبل*درخت و ... یا هر چیزی دیگر به غیر از باد .

واین سطور را که نوشتم دلیل بر نقاد بودن بنده نیست چرا که درذ مقام یک نقاد نیستم وهمین بضاغت اندکم بود.                                  با عرض پوزش

                                                                 فرهاد رضاپور گشتی

                                                                 29/11/86                                       

                  د " هایکو " بجاره کاره گرون را

             Də "Hāyko" Bəjāra Kāragarōn Rā

  1

 مردکی پا                                                 Merdaki  Pā

  ویژنیه                                                          Vižaniya                            

 زغی زوز کرده گوشی بن      Zəqi Zoz Karda Goši Bən

 باهاره گوشه بنه .                          Bāhāra Goša Bəne            

 برگردان به فارسی :

 پای مرد / فرو رفته / بیخ گوش شالیزار باتلاقی

 نجوای بهاری .

 2

چه دسون سبی سرسری       Čə Dasōn Səbi Sər Səri   

 اوتاو نشی نداره                           Āvtāva Nəši Nədārə           

 ینک                                                                  Yenak     

 بجارگا  مین .                                          Bəjārgā  min           

 برگردان به فارسی :

 فلق دستانش / غروبی ندارد

 زن در شالیزار .

            نورالدین صبوری

* بهاری ونجویه                                          Bāhāri Venjoa

زموستونی ،                                                    Zәmәstōni

دولاده                                                              Daval Āda

اوتاو بهوتی                                                  Āvtāv Bahoti

مرسه هیسته چم.                                Mәrsa Hista Čem

باهاری،                                                                 Bāhāri

دن ونجویه سر                                    Dana Venujoa Sar

ایسپیه پپوون                                             Ispiya Papoōn

         میجه ابو.                                                  Mija Ābo

بلبلی سه سی نه                                    Bәlbәli Sasi Na

گلن ایل و جار برن،                            Gәlen Īl O Jār Barәn

پتنین، پشون                                          Petaniyәn Pešōn

                   ایسپیتی را،                                   Īspiti Rā                 

              دا خرنگزی وخت.                  Dā  Xarangazi Vaxt       

د پی پینجکی سرپور                       De Pi Pinjaki Sar Pur                  

                          بچکه،                                         Bәčәkә

تاوستونی سینه کولون سر،        Tāvәstōni Sina Kolōn Sar

                         سر الاله پترکه.           Sәra Alāla Petrakә

فرهاد رضاپور گشتی

ترجمه:

·       خمیازه ی بهار

-         زمستان / دست به سر کرد/ چشم مسی رنگ/

و خیس افتاب برهوت را .

    -    هنگام خمیازه ی بهار/مژه ی چشم پروانه های سفید باز شد.

    -    با اوای بلبل/ گلهای رنگارنگ جار زنان /

         بالا می روند و فرا می گیرند/قله ها و دشت های ییلاقی را

         تا موسم خرداد/هنگام بیرون امدن خرمگس در راههای ییلاقی.

         دیگر باید/ تفنگ سرپر پنجک

         شلیک شود/ روی سینه های تابستان/ تا الاله بشکفد.

         ( پنجک : پنج،شش روز اول تابستان )

با توجه به جایگاه انکارناپذیر نقد در رشد شعر و توجه به این نکته که شعر نوپای تالش نیاز به نقد جدی ، فارغ از تعارفات و کینه ورزی های شخصی متداول را به شدت احساس میکند وبلاگ بریجه ( تخصصی شعر تالش ) تصمیم دارد در سلسله مقالاتی به  بررسی نقاط ضعف و قدرت شعر تالش بپردازد.

در اینجا نقدی را که اقای نورالدین صبوری در مهرماه سال هشتاد و پنج بر شعر " چفت رفت " اقای نقی مهرپویا نگاشته اند را می اوریم تا شروعی باشد برای جریان نقد شعر تالش.

لازم به ذکر است که این نقد با حجم بیشتری ، در سال هشتاد و شش در جمعی و با حضور شاعر خوانده شده است.

 ■■■

 تقلایی برای جستن :

ژرفترین و تاثیرگذارترین لحظات زنده گی ی هنرمند در جایی است که خود را اگاهانه درگیر روابط انسانی و ارج نهادن به زیبایی ها می کند. دو موضوع یی که نه کهنه می شوند و نه از اعتبار ساقط ، ممکن است تحت شرایطی یکی از دیگری کمرنگ تر نمود داشته باشد و یا اساسن جلوه ای نداشته باشد اما جوهره و خاصیت هنر ، انسان و زیبایی است. انسانی که با احساس ، ادراک ، عواطف و ... تبیین می شود و زیبایی که با رنگ ، تناسب و ... تعریف می گردد از این روست که هنر به معنای واقعی ی کلمه نمی تواند از قاعده ی زندگی یعنی درگیری های روزمره ی روابط انسانی و زیبایی های ساده و مرکب به دور باشد ، همچنان که شعر ...  " چفت رفت "  چاپ شده در ماهنامه ی تالش شماره ی 24 تیرماه 1385 را به جرات می توان گفت یکی از بهترین شعرهای بلند منتشر شده در نشریه های تالش زبان است که با تمام ضعف ها و قوت هایش سعی دارد انسان و پیرامونش را در شرایطی دشوار و غیرعادی نشان دهد. فضای شعر به سبب بارش مدام کاملن خیس ، نمناک و وهم انگیز است باران می بارد پی در پی ، شب و روز بی مجالی برای رستنی ها و البته بستری مناسب برای رشد افت ها . در این فضا که بارندگی بی وقفه امکان دید ادمی را تقریبن به صفر می رساند و در موازات همین دید کم شناخت نیز محدود می شود دو انسان سرگردان در راهی پرمخاطره گام می زنند که یکی دیگری را به حدس و گمان متهم به تصمیمی می کند که ممکن است صرفن در خیال ان دیگری باشد و بقیه کنش ها و واکنش ها که عمومن در ذهن و خیال اول شخص مفرد اتفاق می افتد و تا اخر ادامه می یابد مگر در بخش تکراری ان " چفت رفت " از درون مایه ای دوگانه برخوردار است که تلفیقی است از طبیعت با تمام عواملش و دغدغه های درونی انسانی طبیعت زده با زبانی حد واسط بین مدرن و سنتی که به این ویژگی مهم در بخش سرواده ها خواهیم پرداخت. قسمت اعظم واژه گان متناسب با مضمون محوری شعر و به جا انتخاب شدند و بیشتر تصویرها ، ترکیب ها و نشانه ها  گیرا و جاندارند به سبب اشراف شاعر به زبان تالشی ارایش واژگان در عین زیبایی منتقل کننده ی بار عاطفی شاعر نیز هستند به ویژه در سه بند اول شعر و به عبارتی دیگر بخش اول شعر که طبیعی ترین و تاثیرگذارترین بخش شعر نیز هست. برای اینکه از کلی گویی درباره ی شعر پرهیز شود به پاره یی از اجزای ویژه و در عین حال اساسی ی شعر پرداخته می شود : 1- زمان: توالی زمان در شعر حاکی از منطق بیرونی اشیا و پدیده ها نیست و شاعر بدون توجه به تسلسل منطقی زمان در کل شعر هرجا که امکان بروزش فراهم امده با المان هایی انرا نشان داده است اگرچه بیان زمان بدون اشاره ی مستقیم به ان از محسنات شعر محسوب می شود و همچنین حکایت گر عمق دید شاعر نیز می باشد لیکن همین بیان ایمایی بعنوان یک موجود بیرونی و در پیوند با دیگر پدیده ها می بایست در جایگاه منطقی خود قرار بگیرد. " چفت  رفت " که ما را به دو زمان عریان شب و روز و فصل های پوشیده در عناصر ارجاع می دهد ، فقط در بیان منطقی ی شب و روز موفق است چرا که در این دو قید زمان باران دایمن می بارد و به جز باریدن در این دو وقت مشخص هیچ اتفاقی نمی افتد که روال منطقی زمان دچار اشکال شود اما با ارجاعات اشاره ای ببینیم شعر در بستر چه زمانی جاریست. ، ابتدا در بند دوم به یک نشانه ی زمانی برخورد می کنیم " غزری "

باد سردی که از جانب دریا می وزد وپیام اور فصل سرماست. "غزری" نماد پاییز است در نتیجه می توان گفت که اغاز شعر در پاییز است اما کمی پایین تر در ابتدای بند سوم ناگهان شعر فصل عوض می کند. ، " باغ و بولاغ همه ته افت و موسه/ همه ته زرد و زکال " ما تنها از باغ و بولاغ ( البته مفهوم تالشی اش و نه ترکی و ...) در نمی یابیم که مثلن فصل بهار است یا ... چرا که در پاییز هم باغ و بولاغ با تفاوتهایی وجود دارد اما بسیار محدود و نه فراگیر.

انچه که زمان این بند را نشان می دهد و در کلیت شعر هم به ناگزیر جاریست " افت " است و این اسم بی تردید زمان کاشت و داشت کلان را تداعی می کند. ایا این فصل مثلن بهار نیست ؟ تناقضی اشکار در زمان شعر به سان عکس حرکت عقربه ی ساعت و بعد بلافاصله پایین تر از دانه های هدر رفته می گوید : " دونه لا دریز، اریز " به زمانی اشاره دارد که فصل برداشت است اما به سبب بارندگی بیش از حد و طولانی دانه های رسیده از خوشه ها جدا شده و به زمین افتاده و البته بی مصرف گردیده. اینجا زمان شعر تابستان است و بعد گل که نماینده ی فصل خاصی ست و صفت کال هم اشاره است به فصل بهار و یا با برداشتی دیگرتر مثلن تابستان. در کل در بند اول شعر اگر " غزری " را فقط نماد پاییز بدانیم و نه مثلن زمستان با سه فصل متفاوت روبرو هستیم که به طور غیر منطقی به دنبال هم امده اند و هیچکدام در شعر جای طبیعی خود را ندارند مثل درهم ریزی زمان  در شعر پست مدرن و این عدم هماهنگی و جفت و جور شدن تسلسل زمانی در روال منطقی شعر دستکم از میزان بار استتیکی شعر خواهد کاست.

2- تصویر پردازی :

در " چفت  رفت " تقریبن تمام تصویرها حول محور بارندگی و نحوه ی ریزش باران است و شاعر همه ی عکس هایی را که در ان واحد از واژه گان در فضای نفسگیر و خیس برداشته ، بدون هیچگونه ترتیب خاصی هر کجا که امکان بوده ، گذاشته و رد شده . تصویرهای متعدد برای بیان یک موضوع و یا یک جریان خاص با زمان بندی ویژه ی خود ، عیب و ضعف محسوب نمی گردد ، بلکه درست به عکس اگر شاعر بتواند بجا و مناسب از انها بهره بگیرد. ، نه تنها زبان شعر را ارتقاع داده  تصویری تر می کند بلکه به غنای شعر نیز می افزاید. در بخش اول شعر که زبانی توصیف گرایانه دارد ، برای باریدن باران شش تصویر ریز و درشت به کار گرفته شده که هر کدام به تنهایی کارا و تاثیر گذار است ، اما در بافت شعر به سبب رعایت نکردن تصویرپردازی هیرارشی ان هارمونی لازم را ندارند. یعنی هیچکدام از این تصویرها به طور دیالکتیک وار یکدیگر را پوشش نمی دهند و تکمیل نمی کنند و هر کدام پتانسیل تک افتاده ای را دارند.

سه بند اول شعر ، کاربرد درهم و برهم و غیر استتیکی تصویرها را به نمایش  می گذارد.

بند اول : ( به ترتیبی که در شعر امده ) " زنجیله پوا شیوار / اسمون همه روار /نیزه ادرز ابه خاک "

بند دوم : " او ریسه اسمونی جیوستیه "  بند سوم : " شو و روز  ویچر ویوار "  بند چهارم از بخش دوم : " اسمون زمینی را هی نقره نیزه ویداره "  از انجاییکه همه اینها برای بیان یک موضوع یعنی باران ساخته شده ، شاعر می بایست برای انتقال احساس خود بر اساس زیبایی شناسی و به ترتیب شدت و ضعف تصاویر و با رعایت سلسله مراتب تاثیرگذاری بر خواننده از انها بهره می برد. از جز به کل یا به عکس . در تصویر پردازی های هیرارشی اگر چند تصویر برای بیان یک موضوع واحد خلق شده باشند ، بی شک در به ترتیب کردنشان هر چه به عقب تر می رویم ( منظور خواندن و فاصله گرفتن از ابتدای شعر ) تصویرها قوی تر ، تاثیرگذارتر و در عین حال کامل کننده تر ظاهر می شوند. مثلن : تصویر شماره ی 2 ، تصویر شماره ی 1 را پوشش می دهد و کامل می کند. تصویر شماره ی 3 ، تصویر شماره ی 2 را و همچنین 1 را تکمیل می کند و همین طور تا اخر ...     (اما در چفت و رفت با بی نظمی در کاربرد این مقوله مواجهیم – شعر مدرن گرچه به روابط و استدلال رویکرد ندارد ، اما به تصویر و منطق تصویری به شدت پایبند است و شاعر مدرن اگر چه ظاهر را اشفته می کند ، ولی درون را انسجام می بخشد. از شکل توصیفی سه بند اول شعر که بگذریم به دو بند اخر می رسیم که بند چهارم شکلی روایی نامتعارف دارد و بند پنجم توصیفی اما اساسن تکراری و اضافی ست – در بند چهارم فضا همچنان باران زده است اما اتفاقی که در ان می افتد به ساختار واقع گرایانه ی شعر لطمه می زند ممکن است طرح اتفاق واقعیت داشته باشد ، اما انچه که شاعر از ان سخن می گوید به ذهن خوانی و خیال پردازی شباهت دارد تا بیان عواطف و تخیل زیبا.  بندی که می توانست به موازات سه بند اول عاطفی و اثربخش باشد با یک لغزش ضمیری به ورطه ی فردیت گرفتار امد . باید توجه داشت به سبب اینکه شعر عاشقانه نیست شاعر می توانست از ضمیر جمع استفاده کند ، که اگر چنین می کرد شعر وضع دیگری به خود می گرفت و فضای شعر ( مشخصن بخش دوم ) جولان گاهی برای ذهن در ذهن و خیال در خیال نمی شد. در بند چهارم شاعر وصف حال می کند که حول محدوده ی شخصی چرخ می زند. ، یعنی شعاع عمل ناچیز ، اما در سه بند اول از من خبری نیست ، هرچه هست توصیف احساسات و عواطف جمعی است.  ممکن است پرسیده شود کس ویا کسانی را در سه بند اول نمی بینیم ، درست است اما در جواب باید گفت که این دقیقن کار هنرمندانه ی شاعر است که بجای انکه اشخاص را نشان دهد و نام ببرد از المان هایی بهره می برد که پشت انها ضرورتن انسان و جایگاه انسان است. نگاه کنید به بند سوم . ، ( باغ و بولاغ همه ته افت و موسه ) و بعد متعاقب ان ( دونه لا دریز اریز) اینها یعنی حضور انسان ، اما در بند چهارم شاعر نتوانسته باز تخیلی در خور هنر داشته باشد. اگر چه در شکل کار خارج از اقتدار قافیه ها موفق بوده ولی درونه ی کار به دلیل شخصی شدن و مهمتر از ان خیال پردازی چیز قابل ملاحظه ای ندارد. مگر گونه ای تصویه حساب شاعر با خود و حرکتی دن کیشوت وار برای در هم کوفتن ابرها و تارانیدن شان و ...  وبا این تفاوت که دن کیشوت بر ان بود تا محفوظات ذهنش را عملی کند و شاعر بر ان است تا عملی گیریم اتفاق افتاده در ذهن را به حدس و گمان ذهنی تر کند. اما انچه که مربوط به فرم شعر می شود : "  چفت  رفت " را می توان حد واسط کهنه و نو ارزیابی کرد. شاعر از یک طرف درون مایه ی شعر را که گفتیم طبیعت گرایانه و البته انسانی ست به زیبایی و امروزین با واژه های در خور و ترکیب ها ، تشبیه ها و تصویرهای بدیع - دستکم در زبان تالشی- بیان کرده طوری که از یک نماد شعر سنتی که بگذریم تمام  انچه را که  برشمردیم  با     تقطیع نویسی به شیوه ی نو و بندگذاری ، شعر را امروزی می کند و از طرف دیگر جریانی که در کلیت شعر با بسامد زیاد به فرم شعر ضربه زده ، قافیه است. اگر چه شعر به شیوه ی کلاسیک نوشته نشده ، اما برای یک شعر امروز این همه قافیه های دور و نزدیک ، ایستاده و خوابیده بیش از حد به نظر می رسد و تداعی کننده ی اعمال اگر نه دیکتاتوری ، بلکه شبه دیکتاتوری قافیه است. در شعر نو از قافیه استفاده می شود اما بسیار کم و در شکل طبیعی اش طوری که اگر برداشته شود و یا با یک مترادف معنایی و متضاد اوایی جابه جا شود در ساختار شعر هیچ تاثیری نخواهد داشت. اما ایا اگر قافیه های " چفت و رفت " را برداریم به زبان شعر و نهایتن به کالبد شعر ضربه نخواهد خورد ؟ شاعر با شناختی که از زبان تالشی دارد ، به دنبال قافیه هایی رفته که از ریتم تیمپانی خاصی برخوردارند. بیشتر از قافیه های قایم با ختم " اک " ، " ار"  و " ال" بهره گرفته که در صورت بلند خوانده شدن هم تاثیر شنیداری دارد و هم مخاطب را میخکوب می کند. ولی همه ی اینها دلیل نمی شود که شنونده و خواننده ی هوشمند امروزی از چشم اسفندیار شعر چشم پوشی کند. در شعر به مواردی برخورد می کنیم که حاکی از کم توجهی و یا اساسن بی توجهی شاعر به انهاست : 1- در دو جای شعر که یکی تقریبن تکرار دیگری ست شاعر با یک نتیجه گیری شتاب زده و بی توجه به سرشت و ماهیت سوژه حکم صادر می کند ، که مصداق حکم قطعی شاعر در طبیعت یافت نمی شود. " گل لا ویکرده پرگه تیه خال و تییه خال "  و " گل بی پرگه تییه خال "  حال پرسش اینجاست ایا هر گلی که گلبرگ نداشته باشد الزامن یک شاخه ی خاردار است ؟! بهتر بود شاعر گلی خاص را در نظر می گرفت تا نگاه دو سویه و کنایه اش پذیرفتنی می شد. مثلن یکی از انواع رز ها و ... که اگر گلبرگ و حتا برگ بر شاخه نداشته باشد ، خار را حتمن دارد. و یا نه می توانست خواننده را در شعر مشارکت دهد با یک حرکت تعلیقی و اینکه : گل بدون گلبرگ چه می تواند باشد ؟! که در انصورت ذهن خواننده را درگیر می کرد. ، که براستی چه می تواند باشد. 2- شاعر گاهی روابط علت و معلولی حاکم بر پدیده ها و اشیا را در هم می ریزد و پذیرش انرا برای من خواننده دشوار می کند. در جایی از یک پدیده که عامل تباهی ست سخن می گوید و انرا تشبیه به یک گرگ گرسنه ی زوزه کش می کند و در جایی دیگر به طور عام چشم دارد تا ان پدیده منشا عملی خیر شود. ( مراد از بین رفتن ابرها و قطع باران است )      نمونه ها :  " غزری / انشتا ورگی شیوار زوزه ویرنج "  و " دا وا ای درنجنه ویرنجنه تم بژنه/ دپشه کوون سری لاس چتون یون روکره دریا دیله "   اگر قرار باشد بادی از نوع خاصش " غزری " که یک پای ثابت همان فضای هولناک و خیس شعر و من شاعر است چگونه می توان امید داشت که بادی در شکل عامش یاری دهنده باشد پس تکلیف " رند و الاو " گیریم در خیال شاعر و ان " دن هه " یی که شاعر چشم دارد چه می شود ؟ ایا بهتر نبود " رند و الاو " و " دن هه "  در شکل اغرارق امیزش کار ان باد را انجام می داد ؟  3- در زبان تالش برای بیان ابرها از دو اسم خاص بهره برده می شود وقتی که ابر سپید باشد انرا " خر " می گویند و زمانیکه سیاه باشد " تول " شاعر می توانست بدون اینکه به موسیقی شعر ضربه ای بخورد به جای " سیاه خر ایسبی خر کلوس کلوس ایندی دژن " بگوید : تول و خر کولوس کولوس ایندی دژن ، که در این صورت سطر از نقطه نظر واژه گانی غنی تر می شد و فضای دلخواه شاعر عمق می یافت. 4- جایی می نویسد : " پا اوزار پام دری نی " پا افزار یعنی کفش ، پاپوش مختص پا است و نه جای دیگر در این صورت لزومی ندارد پا به کار برده شود. و اگر اینگونه می نوشت مسلمن به موسیقی شعر هم لطمه ای نمی خورد :  پا اوزارم دری نی    5- در شعر می خوانیم : " اشتن جانی گرمی کو / ازگری گرمی قدر "   اگر   " ازگر " را معادل فارسی اخگر ، شراره و ... بدانیم در ان صورت دیگر نمی توانیم بگوییم مثلن : جرقه ای به اندازه ی گرمی چرا که جرقه خود تکه ای اتش است و اتش منشا گرما اگر بعد از " ازگری " را برداریم به شعر صدمه ای نمی خورد : " اشتن جانی گرمی کو / ازگری / روکته دن هه ای "  6- شاعر در جایی دچار لغزش دستوری می شود : " دسون ایندی کو امالم / پکرم ای دن هه "  در شعر دستها اسم و جمع است و بعد ضمیر اشاره ی ان مفرد است که در اصل باید می شد انها  یعنی به جای " ای " باید می نوشت اوون .  در جایی می گوید : " مرا چومنی اسرون / چمه کله دلکه توره خیال "  چومنی به معنی مثل انکه از ادات تشبیه معطوف به فعل گذشته است و چومنه به معنی ی مثل اینکه از ادات تشبیه معطوف به فعل حال است ودرشعرچومنی بافعل حال بکاررفته که بنظر می رسد نادرست است 7- درجایی بااوردن یک حرف اضافه ی اضافی "کو" بشدت به موسیقی ی شعرضربه زده است . می خوانیم : " دسون ایندی کو امالم "        حالاکو راحذف کنیم : دسون ایندی امالم  وبعدشعررابخوانیم ...

دست اخر اینطور تصورمی شود که شعراززمان نوشتنش تااولین چاپ هفت ساله است . یعنی از فروردین ماه 78 تاتیرماه 85 وشاعردراین مدت گویا یک بار هم که شده علیرغم خواندن ان درمحافل رسمی وغیررسمی شعررا با دیدی نقادانه نگاه نکرده ، باانکه می دانیم شاعر سالهاست تجربه درزبان، فرهنگ و بویژه شعرتالشی دارد. نقد به جد درکار شاعران تالش وجود خارجی ندارد وانچه که هست جانبداریهای دوستانه است که شاعررا به درجازدن وامی دارد ویااگر بشود گفت : خوانش ، انهم بشدت کم مایه است.از این روست که شاعر می بایست نخستین نقاد پی گیر کار خود باشد .

                                                          نورالدین صبوری

                                                            مهرماه 1385

                                            « چفت رفت » 

                                           هی کلاک کلاک کلاک

                                           زنجیله پوا شیوار

                                           آسمون همه روار

                                           نیزه آدرز آبه خاک

                                            ■

                                           هی کلاک کلاک کلاک

                                           شو کلاک و روز کلاک ، هنی کلاک

                                           آوه ریسه آسمون جیوستییه

                                           را و ریسمون چل چفت

                                           هوا پوسته چفت رفت

                                           سییا خر ، ایسپییه خر

،                                          کلوس کلوس ایندی دژن

                                           غزری

                                           انشتا ورگی شیوار زوزه ویرنج

                                           آسمون دوخنیه

                                           دژنیه توله آو رواری لاک

                                           دژنیه توله آو رواری لاک

                                            ■

                                           هی کلاک کلاک کلاک

                                           شو و روز ویچر ویوار

                                           باغ و بولاغ همه ته آفت و موسه

                                                            همه ته زرد زکال

                                           دونه لا دریز آریز

                                           پرومه خاو و خیال

                                           گله لا ویکرده پرگه تیه خال و تییه خال

                                           رنگه لا همه ته کال

                                           تیتی ان چره بنون گته دیاق

                                           مال و موله جنگلی آوار توار

                                           از و ت نی آتوار

                                            ■

                                           هی کلاک کلاک کلاک

                                           از و ت ایندی نه همرا ، امه تاک

                                           ت اشتن خیالی کو

                                           نزونوم بسکم امه :

                                           اشتنر ویرها ییره مبلکی

                                           لیزگه را کو مجیلیزگی

                                           اسکلی مپلکی

                                           کوله کیسه اشت شن

                                           کو ای هزار خاسه خیال و شارییت

                                                          ترا ای کو درییه  مترک

                                    خای اشتن آراسنی خشکمی یون گرم که یی

                                           گیمنه چفته جانی خشک آکری

                                           کیلاغا کش دکری اشتن گرم لا بکری

                                           امه از

                                           کول کیسه م پری نی

                                          پا اوزار پام دری نی

                                            بلکه م را نیه باک

                                           اشتنه فیکر کرم :

                                                             دا کینی خا بوار ؟

                                           آسمون زمینی را هی نقره نیزه ویدار ؟

                                           دسون ایندی کو آمالم

                                                            پکرم ای دنه هه

                                           اشترا خیال کرم :

                                           کاره ای رند و آلافی پشونی آسمونی

                                           دا کو ام ویمنده خر چفتن خر

                                                           یخ ژنده خر

                                           روش آبو شاله آبو

                                           دا وا ای درنجنه ویرنجنه تم بژنه

                                           دپشه کواون سری لاس چتون

                                                              یون روکره دریا دیله

                                           مرا چومنی اسرون

                                           چم کلّه دلکه تور خیال :

                                           بو ک ام آدمه لا

                                           اشتن جانی گرمی کو

                                           ازگری گرمی قدر

                                           روکته دن هه یی

                                           ایندی نه گرد آکرن ؟

                                           بو ک ت

                                           روکته هه پکری ؟

                                            ■

                                           هی کلاک کلاک کلاک

                                           شو کلاک و روز کلاک ، هنی کلاک

                                           زنجیل پوا شیوار

                                           آسمون همه روار

                                           را و ریسمون چل چفت

                                           هوا پوسته چفت رفت

                                           آفت و موسه یو لسه لیوه رشکه

                                                          همه جا مار کلا ، دار کلا

                                                                  مار کلا ، دار کلا

                                           گل بی پرگه تییه خال

                                           آفتاوی ناجه به گور

                                           پرومه خاو و خیال

                                           جینیکه پاریه اوی سامون دلک

                                           خشییتی نوم ویلک

                                           از و ت چفتنه جان لرزن بوک

                                           ایندی نه همرا 

                                           امه تاک .

ایشکله گرا – فروردین ۱۳۷۸

           منبع : ماهنامه ی تالش ، شماره ی 24 تیرماه 1385

                                     ما

                                    Mā

    دری یه ما                                               Deriya Mā

    رواری تون                                             Rәvāri Tōn

    سو ا سنگی را                                 Soa Səngi Rā       

     گرده.                                                           .Gardə

                       " ایوب پوربخشی گشتی"

  به در خواست مکرر دوستان برای ترجمه ی اشعار

  ترجمه ی دو شعر ( گیلتا  و  زوهاکه ما ) را در وبلاگ قرار دادیم.

بزودی ترجمه ی بقیه ی شعر ها را هم می نویسیم.

منتظر نظرهای ارزشمند شما هستیم.

                                         بغ   بغو

                                     Baq  Baqo

اشتن ،                                                            Әštan            

خاسه ایسپیه میجون نه              Xāsa Īspiya Mijōn Na

چاتر ژنده شه                                        Čātər Žandaša

غشن ، غشن                                       Qašən ، Qašən  

کو ا تکله اون دره                           Ko Ā  Təklaōn Dere         

                         باهار .                                      Bāhār

 چه پا ستا بو مسه                       Če  Pā Sətā Bo Mase

ایمی میشین ،                                              Imi Mišin                                             

بوکه بنه خنده نه وا !                 Boka Bəna Xandana Vā

چه تشتی ده                                            Če Tašti De

بلبل گله بی بین                        Bəlbəla Gəla Bi Bayanə                  

رمشون سری کو                              Raməšōn Sari Ko

تالی بغ بغونه .                                  Tāli Baq Baqo Na                                

                              فرهاد رضاپور

ترجمه :

شیپور

با مژه های زیبا و سفید خود / چادر زده است / قشون قشون/

بر قله ی کوه ها / بهار .

صدای پایش شنیده می شود/ بنفشه این را با لبخند می گوید!

حالا دیگر باید / تشت رسوایی بهار را / بلبل بیندازد

بر روی پرچین های چوبی/ با پیچکهای گل شیپوری.

( تال: گیاه و پیچک هرز با گلهای سفید شیپوری را گویند. )

                                   ما  بریجه

                                  Mā  Barija

 کوپی سر                                                     Kopi  Sar

 تلاره پره                                                    Təlāra Para

 کیلکاله                                                             Kilkāle

 گوروه                                                               Gorave

          کرا وجه :                                             kərā Vajə  

 ای وییه                                                              Ī Viya

              منده                                                    Manda

                    دا                                                        Dā                                                   

                         ما بریجه.                             Mā Barija                                                          

 اخ !                                                                       Āx !

 کیا  وای :                                                     :Kiyā Vāy

 کره ماتاوه اوشان .                         .Kara Mātāva Ošān 

                             نورالدین  صبوری

                                     گشت

   ترجمه :

  * دریچه ی ماه *

  بر کناره ی مهتابی/ روی بوریایی / دخترک/

  مشغول بافتن جوراب ( پشمی ) است :

  یک وجب مانده/ تا دریچه ی ماه ./

  اه / که بود می گفت:/ امشب/ گاه مهتاب بی رمق است.

                               ما  تشکه

                             Təška    Mā

ممله وا دیلی                                  Meməla Vā Dili

شیرینه انار گینه                            Širina Anār Gina

تول و خر                                                 Tul  O Xər

به وز                                                           Bəvaz

           اوز                                                     Āvaz

پرده ویکشن                                   Parda Vikašən

دوره رایی کو                                     Dora Rāyi Ko

سسی ویسینیه                                 Sasi Visiniyə

اسمون                                                      Asmōn

یا                                                                      Yā

اوییه                                                            Aviya                                 

شاتشونه                                               Šātəšona                                 

شوی                                                            Šave                                 

           ماتشکه                                        Mātəška

                             اکرن .                          .Ākarən                            

    نورالدین صبوری

ترجمه :

* راکاره *

 باد واسطه / شادکام و سرمست/

ابر سیاه و ابر سفید / به مغازله/ پرده را پایین می کشند/

از راه دوری/ صدایی کشیده می شود/

اینجا / اسمان گم است/

توانستند / شب را راکاره کنند.

                           زوهاکه  ما

                      Zohāka    Mā

 شو نشا                                                Šav Nešā                                       

 انج بژنه                                             Enj Bəžanə

 ما یی که                                                 Māyi Kə

 چم بداره                                          Čam Bədārə

 سیا اوی                                                 Siyā Āvi

          سینه اوی .                                .  Sina Āvi  

                              " نورالدین  صبوری"

ترجمه :

 * ماه زیرک *

شب قادر نیست / در ته توهای (رودش) مخفی کند

/ ماهی را /

  که بداند / فن شنای ابهای تیره را . /

                                       گیلتا

                                     Giltā

مشت ویکوم                                                    məšt  Vikom                                                            

بندون تنگره سینه کتیله اون   Bandōn Təngəra Sina Katilaōn

دره اون لاک ویسییه                                 Daraōn lāk Visiyə

روارن                                                                        Rəvāren

پا  تند  اگرن.                                               . Pā Tənd āgərən

پشته اون سره پیشنی                           Peštaōn sera pišni

پینجه  ویسام                                                       Pinja visām

واشون  خاو                                                            Vāšōn Xāv

دروفیه.                                                                   . Darofiyə

دارون تنگوله  ژنم                              Dārōn tangula Žanəm

دومن  جیپره                                                    Doman jiparə

                 چم اماله                                             Čem Āmālə

رنگی  بره                                                             Rangi barə

رنگی  وره .                                                        . Rangi varə

خش  ادم                                                                Xəš Ādam           

گلون لوته خاله اون                                  Gəlōn luta Xālaōn

زپه ان                                                                         Zəpaen

بوکه بنه خنده کرن                       Boka Bəna xanda karən

ترم ادن                                                                Tərm Ādan

          یندی اور                                                     Yandi Avar

په وزن                                                                     pevazən

        ایندی کولی                                                     Īndi koli                                                                                   

دسه باغ                                                                Dasa Bāq

بجارگا                                                                     Bəjār Gā

هرچه که نوا                                                Har Čə Kə Noa

کو اون لاسه پا بنی                              Koōn Lāsa Pā Bəni

دا                                                                                      Dā                                                                   

دریا سوزه چمون لو                   Daryā Savza Čəmōn Lav                           

کش  اگرم .                                                   . Kaš Āgerəm

ازی مه :                                                                    Azima                                                                      

باهاره                                                                      Bāhāra                                                                           

        را دویاره                                                  Rā Davyāra                                                       

                    گرمشه ته .                             . Garməša Te      

                                 " نورالدین صبوری"

                                            گشت

َگیلتا /

مشت فرو می کوبم /بر تختگاه سینه ی یخین قله ها /

تهیگاه دره ها فرو می ریزد/ رودها شتاب می گیرند./

پنجه می کشم/ بر پیشانی ی سرد تپه ها/ روبیده می شود /

خواب علفزاران.   / تلنگری بر درختان می زنم/ جنگل /

بناگاه می پرد/ چشم می مالد/ شرمناک و خجل. /

شاخه های برهنه ی گل ها را می بوسم/  گل غوزک ها /

زیر لب می خندند/ از سر و کول هم بالا رفته / یکدیگر را کنار می زنند. /

جالیز/ شالیزار/ هر چه که هست/ اززیر پای خر سنگی ی کوهها/

تا کرانه ی چشمان سبز دریا  را / در اغوش می گیرم. /

منم /  من : /  گرم بادک گذرای بهاری . /

با نظرهاتان ما را راهنمایی کنید.